تا به حال فکر می‌کردم سخت‌ترین کارهای دنیا، مسواک کردن قبل از خواب و رانندگی هستند، اما به لطف خدمت یک و اندی ساله‌ام در آموزش و پرورش دریافته‌ام که در دنیا کارهای سخت‌تری هم هست؛ از جمله یاد دادن کامپیوتر به تعدادی خانوم معلم دَمِ بازنشستگی (بر مبنای دمِ بخت)! خانوم معلم‌های نازنینی که از بس با بچه‌های دبستان و پیش‌دبستانی سر و کار داشته‌اند، گاهی اوقات رفتارشان عیناً شبیه همان‌ها می‌شود! باور کنید قصد جسارت به هیچ‌کس و هیچ قشری را ندارم، اما نمی‌فهمم اگر این خانم‌ها کامپیوتر یاد نگیرند به کجای عالم برمی‌خورد! از طرف آموزش و پرورش دوره ضمن خدمت برای شان گذاشته‌اند و قرعه تدریس به نام من و چند بی‌نوای دیگر افتاده! واقعا نمی‌فهمم چه اصراری‌ست؟ انگار که بخواهند به زور مرا خیاط کنند! خوب این‌کاره نیستیم دیگر! سه روز در هفته و هر جلسه پنج ساعت! پیرم درآمد تا  کپی پیست کردن و shortcut درست کردن را یادشان بدهم، البته بالاخره موفق شدم و حالا هر ۲۵ نفرشان تند و تند برایم کپی پیست می‌کنند و دسک‌تاپ را پر shortcut کرده‌اند!:) با کلی خواهش از مدیر مدرسه ویدئو پروژکتور گرفتم، ولی دو سه جلسه طول کشید تا راضی‌شان کنم وقتی درس می‌دهم به جای صورت من به پرده نگاه کنند! ان‌قدر حرص خورده‌ام که از پس یک سرماخوردگی ساده برنمی‌آیم! البته همه‌ش هم به این بدی نیست؛ مثلا یکی از این خانوم‌ها معلم کلاس سوم دبستان من است و طفلکی اصلا رویش نمی‌شود از من سوال بپرسد و متقابلا بنده هم روم نمی‌شود از ایشان امتحان بگیرم! یا مثلا وقتی از درس خسته می‌شوند شروع می‌کنند به صحبت کردن و من هرچه‌قدر خواهش کنم ساکت نمی‌شوند و یک‌دفعه یکی‌شان یادش می‌افتد که این‌جا کلاس درس است و بقیه را ساکت می‌کند و بعد کلی با هم می خندند که ما از شاگردهامان بدتریم!
خلاصه عالمی داریم با هم! کلاس‌ها هم تا اواسط آذر طول می‌کشد و بنده از فردا باید شروع به تدریس Word بکنم. جداً التماس دعا!